Geen tijd om te feesten
(copy van Henk Binnendijk, gepersonaliseerd)
(Mattheüs 22: 1-24)Wat een week, gewoon geen tijd om mezelf
te zijn om aan mezelf te denken. Werken,
dat was de boodschap. Ik had nog wel mijn
planning zo mooi voorbereid.
De verlof periode zou een rustige tijd worden.
Ik zou dan in de voormiddag mijn werk doen
en in de namiddag studeren voor het examen
dat ik in het najaar moet doen. Dat was mijn
planning maar de realiteit was helemaal iets
anders, van ‘smorgens heel vroeg tot ’s avonds
heel laat werken, proberen om het werk erbij
te doen van je collega’s die op verlof zijn.
Vrijdag ben ik redelijk op tijd thuis gekomen
wetende dat er nog een weekend voor de deur
staat om nog wat bij in telopen, dus ik zette
mij rond acht uur in de zetel, even rust.
Gevolg is dat een half uur later ik naar
het dromenland vertrokken was.
De titel van deze overdenking is geen tijd
om te feesten.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
Een paar jaar terug is onze prins Philip
getrouwd met zijn madame Mathilde. Eigenlijk
was het een beetje een speciale trouw gelegenheid
want ook den gewone burger werd hier mee
uitgenodigd. De man van de straat. Zelfs
jij of ik hadden een uitnodiging kunnen ontvangen.
Stel voor dat je op een dag een brief in
de bus vindt en je ziet dat het een koninklijke
uitnodiging is voor de bruiloft van onze
kroonprins. Ook al zijn wij dan niet zo koninklijk
gezind als onze noorderburen, je zou het
toch een eer vinden om er bij te mogen zijn.
Je zou proberen om een verlofdag te krijgen
en om een proper kostuum of kleedje te vinden.
Een paar dagen na de trouw kom ik je tegen
en vraag: ‘En, vertel eens, hoe was de trouw?’
En jij zegt: ‘trouw? O, daar ben ik helemaal
niet naar toe geweest. Nee, ik had het te
druk, ik had andere dingen aan mijn hoofd.’
de bruiloft van Jezus
Dat zou toch moeilijk te geloven zijn, of
niet? Zo’n uitnodiging krijg je misschien
maar één keer in je leven, en dan laat je
niet je werk of wat dan ook voorgaan.
Het wordt nog ongeloofwaardiger als je je
realiseert dat er in de Bijbel sprake is
van de Koning der koningen, van God zelf
die zo’n bruiloft organiseert en daarvoor
mensen uitnodigt. In Matteüs 22 vertelt de
Here Jezus: ‘Het Koninkrijk der hemelen is
gelijk aan een koning, die voor zijn zoon
een bruiloft aanrichtte.’ (#Mt 22:1-14)
Dus een koning, God zelf, organiseert voor
zijn Zoon, Jezus Christus een bruiloft. En
dan staat er dit: ‘En hij zond zijn slaven
uit, om de ter bruiloft genodigden te roepen,
doch ze wilden niet komen.’ En dan stuurt
hij nog een keer slaven eropuit met de boodschap:
‘Denk erom, alles is gereed, kom tot de bruiloft’,
maar ‘ze sloegen er geen acht op, en gingen
heen, de een naar zijn akker, en de ander
naar zijn zaken.’
God erkennen heeft consequenties
Eigenlijk kan je je zoiets niet voorstellen,
maar toch is het de realiteit dat de wereld
vol van deze mensen is die de uitnodiging
best kennen maar allerlei andere dingen laten
voorgaan.
De genodigden mishandelen zelfs de boodschappers
van de koning en ze doden hen. Hoe is het
mogelijk dat mensen boos worden als je ze
het Evangelie vertelt.
Ik denk dat de mensen zich onbewust toch
realiseren dat het waar is, dat er straks
een bruiloft zal zijn. Mensen zeggen zo gemakkelijk:
‘Er is geen God.’ Maar ik denk dat er geen
mens rondloopt die daarvan overtuigd is.
Ieder mens weet diep in zijn hart, dat er
wel een God is.
Maar erkennen dat er een God is, heeft consequenties.
Dan moet je Hem ook als God aanvaarden. Daarom
is het veel gemakkelijker om het bestaan
van God te ontkennen en andere dingen voor
te laten gaan. In Lucas’ versie van dit verhaal
staat: de een had een akker gekocht en de
ander vijf span ossen, die hij moest gaan
bekijken en een derde was pas getrouwd. (#Lu
14:18,19) Kortom, allemaal dingen die ze
belangrijker vinden dan de uitnodiging van
het Koninkrijk Gods.
alles is belangrijker dan God
Nu is het natuurlijk gemakkelijk, denk ik,
om als gelovige je goed te voelen met het
feit dat jij wel op die uitnodiging ingegaan
bent.
En toch: is jouw leven nou echt zo op God
gericht, dat Gods bruiloft, het feest dat
God voor zijn Zoon aanricht, gaat boven zaken,
akkers, vrouw, of kinderen?
Heeft in jouw leven God de eerste plek?
Of moeten wij, als we eerlijk zijn, ook vaak
bekennen: ‘Het was weer niks vandaag. Alles
ging voor. Alles was belangrijker dan God.
Ik had het me wel voorgenomen, maar er kwam
weer niets van terecht. Ik had het zo druk
met...’
We hebben het allemaal druk. En eigenlijk
beschouwen we God als een soort sluitpost.
Weet je wat dat is een sluitpost. Zoals we
wel weten in de boekhouding spreken we van
een balans, uw uitgaven moet gelijk zijn
aan uw inkosten. Natuurlijk klopt dit niet
altijd en daarom hebben we een sluitpost,
het rekeningetje dat op het laatste ogenblik
onze balans schoon in evenwicht moet brengen.
Wij laten met ons leven zien dat we nog maar
erg weinig begrepen hebben van die wonderlijke
uitnodiging. Dat God, de Schepper van hemel
en aarde, u uitnodigt op de bruiloft van
zijn Zoon.
Bewijzen we niet met ons leven, wanneer we
allerlei andere dingen voor laten gaan, dat
het ons nog maar amper te pakken heeft?
Als we gaan zien, om welke grote dingen het
gaat, is het niet alleen een kwestie van
één keer binnengaan in die bruiloftszaal,
één keer je leven aan de Here Jezus geven.
Maar als het ook je hele verdere leven beinvloed,
wordt elke dag een dag, waarin je ernaar
streeft om God de eerste plek te geven in
je leven.
zo van de straat
Uiteindelijk komt er dus niemand.
En dan zendt de heer zijn knechten opnieuw
uit. Hij zegt: ‘Ga maar naar de pleinen en
naar de hoeken van de straten, overal waar
je mensen vindt. En nodig iedereen die je
daar tegenkomt uit voor de bruiloft.’
En dan staat er: ‘En zij verzamelden allen
die zij daar aantroffen, zowel slechten als
goeden.’
Dat is toch ongeloofelijk: zowel slechten
als goeden. Mensen denken vaak dat je eerst
goed moet worden om binnen te mogen komen.
Maar dat is niet zo. Het maakt voor God geen
enkel verschil hoe je binnenkomt.
Dus als u zich goed voelt: hartelijk welkom
in de bruiloftszaal. En als u zich slecht
voelt: hartelijk welkom in de bruiloftszaal.
Is dat niet fantastisch? Is dat geen prachtig
evangelie? Er wordt niks gevraagd.
Die mensen worden zo van de straat opgepakt,
goede en slechte. ‘De koning nodigt je uit
om op de bruiloft van zijn zoon te komen!’
Kun je je voorstellen hoe verbaasd ze waren,
toen ze daar binnen kwamen? Vooral de slechten
natuurlijk. De goeden hadden misschien nog
een beetje het gevoel dat ze er wel pasten,
maar de slechten zijn Gods bruiloftszaal
binnengekomen terwijl ze wisten wie ze waren.
Ze zullen meer dan blij geweest zijn, voor
hen moet het een ongelooflijk feest zijn.
ik kan wel in m’n eigen kleren
Toen kwam de koning binnen. Hij keek de zaal
rond en zag daar iemand die geen bruiloftskleed
aan had. En de koning zei tegen die man:
‘Vriend, hoe ben je hier gekomen zonder bruiloftskleed?’
In die tijd was het waarschijnlijk zo dat
ze een kleed kregen als ze de zaal binnenkwamen,
die mensen kwamen immers zo van de straat.
Ook denk ik dat dat bruiloftskleed iets te
maken heeft met wat de Bijbel noemt: ‘met
Jezus Christus bekleed worden.’ (#Ga 3:27)
Er staat letterlijk in de Bijbel: ‘doe de
Here Jezus Christus aan.’ (#Ro 13:14) Je
komt binnen door de Here Jezus, alleen door
Hem. En je mag je dan ook bekleden met de
Here Jezus. (denkt aan die slechte)
Die ene man had voor zijn gevoel dat kleed
niet zo nodig. Zijn eigen kleren waren goed
genoeg voor hem. En veel mensen denken er
zo over.
Er wordt tegenwoordig dikwijls gezegd dat
er vele wegen zijn die naar God leiden. Maar
Jezus zegt: ‘Niemand komt tot de Vader dan
door Mij.’ (#Joh 14:6)
Die man dacht misschien: ‘Dat die slechten
van de straat zo’n kleed nodig hebben, dat
kan ik me voorstellen, maar ik zie er toch
prima uit? Ik ben goed genoeg’.
Maar de koning ziet hem en stuurt hem de
zaal uit. Want in de bruiloftszaal, in het
Koninkrijk Gods, gaat het alleen om Jezus.
Hij is de hoofdfiguur.
Daarom is ons leven bedoeld om Hem in te
drinken, tot ons te nemen. Om iedere dag
meer veranderd te worden naar het beeld van
de Here Jezus. Als je Hem als eerste gaat
zoeken, kan Hij pas een grote plek in je
leven krijgen.
Dan mag je je verblijden over het feit dat
je als een slechte binnenkwam. En van tijd
tot tijd word je daaraan herinnerd, vanwege
je soms slechte manier van leven.
Maar verblijd je erover, dat God dan toch
zegt: ‘Hartelijk welkom, ook de slechten.’
God gaat je in die feestzaal bekleden met
het kleed van de Here Jezus, zodat je leven
in de loop van de jaren verandert en die
feestzaal eigenlijk steeds feestelijker wordt.
Dan besef je steeds meer welk een genade
God aan je leven bewezen heeft.
de bruid van Jezus
Ik ben vaak heel erg druk bezig, met van
alles, ook in de gemeente en kan mezelf erop
betrappen dat ik die uitnodiging wel hoor,
maar dat ik zo druk ben, dat ik eraan voorbijga.
En als ik tijd over heb, probeer ik die te
besteden aan wat ontspanning. Een echte hobby
heb ik eigenlijk niet echt. De laatste jaren
probeer ik me zowat meer in het cultuur wereldje
te bewegen, hier en daar een evenementje
mee pikken, een teatertje, een concertje
en zo verder. Ik kan daar van genieten.
Maar je hebt mensen die bijvoorbeeld een
of ander muziek instrument kunnen spelen
en daar echt hun hobby van maken. Om eerlijk
te zijn ben ik daar wel een beetje jaloers
op.
Maar ik ben er zeker van dat zij de eerste
maanden toen zij nog moesten leren dat het
niet zo prettig was. Ik heb dat nog gehoord
van vrienden. Altijd maar dat zelfde stukje
spelen tot het er vlot uitkwam. Altijd maar
opnieuw, over en over again. Maar eens dat
zij er mee weg waren, dat het in de vingers
zit, kunnen zij uren en uren door gaan en
plezier beleven aan het bespelen van hun
instrument.
Dat kan je sterk vergelijken met de omgang
met God. Als iemand tot geloof komt, weet
je dat bijbellezen erbij hoort. Dat moet,
hebben ze je verteld, anders gaat het niet
goed met je.
Dus in die sfeer lees je je Bijbel. En je
neemt je van alles en nog wat voor. Je wilt
het ‘s morgens doen, maar dan verslaap je
je en ‘s avonds ben je te moe. Dat is ongeveer
de sfeer.
Totdat, zoals met dat muziek instrument spelen,
je de smaak te pakken krijgt. Totdat je het
verlangen gaat proeven om met Hem om te gaan.
De grote mannen en vrouwen die in de Bijbel
genoemd worden, hebben dat ook ontdekt. Mozes
verblijft zomaar eventjes zes weken lang
op een berg, alleen maar om bij God te zijn.
En eigenlijk had hij het heel druk, hij had
de leiding over een groot volk. Toen hij
weer beneden kwam zag hij dat het volk er
een mesthoop van gemaakt had. Toch ging hij
opnieuw de volgende dag weer veertig dagen
naar God toe.
Mozes, en anderen in de Bijbel, hadden iets
geproefd van de verleiding om om te gaan
met God. Waardoor ze er de eerste plek aan
gingen geven.
Dat duurde lang, dat was een gevecht. Dat
kennen we allemaal, maar als iemand een hobby
heeft, waar hij graag mee bezig is, vindt
hij er toch ook altijd tijd voor?
Je zou je dan af kunnen vragen is niet in
zekere mate een vorm van discipline? Jawel,
zeker in het begin, maar ik wil het uit de
wetmatige sfeer halen. In een goed huwelijk
is het ook niet zo dat je jezelf dwingt om
met je man of vrouw om te gaan. En God wil
dat verlangen in ons hart leggen, zodat het
toch op den duur een bijna vanzelfsprekende
grote plek krijgt in ons leven.
Het is dus Gods bedoeling dat wij, door tijd
te nemen met Hem, steeds dichter bij Hem
komen en gevormd worden, zodat we steeds
meer op de Here Jezus gaan lijken.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
Is het mogelijk dat God wel eens periodes
van lijden in ons leven toelaat, waarin het
lijkt alsof we niets van God horen? Ik zal
het iets anders vragen, wie heeft niet eens
zo’n periode gehad waarin het leek dat God
niets van zich liet horen en lijden toe liet?
Ik heb wel eens eens zo’n moeilijke tijd
gekend al durf ik dat dan niet vergelijken
met wat soms andere doorgemaakt hebben. Ik
dacht toen dat God niets van zich liet horen.
Achteraf zag ik dat Hij er wel was.
Moet ik zelfs zeggen dat het mij ook een
stuk gevormd heeft.
Ik heb ook meer begrip gekregen voor anderen
die lijden.
We hebben allemaal van die periodes net zoals
mensen in de Bijbel die hadden. Je hoort
ook zo dikwijls de klacht dat God dan wel
erg stil is. Tegelijkertijd is het ook zijn
kracht, dat Hij het aandurft om naar ons
toe zo stil te zijn.
Maar kunnen we dat dan wel aan... Ja, Hij
zal niet verder gaan dan wat een mens aankan.
Er zijn periodes waarin mensen denken: ‘O
God, U geeft me meer te dragen dan ik aankan.’
Dat is juist. Maar toch is het ook weer zo,
dat zoveel mensen achteraf kunnen zeggen:
‘En toch is dat een tijd geweest, waarin
God dingen in mijn leven gedaan heeft die
Hij waarschijnlijk niet had kunnen doen als
ik het niet zo moeilijk had.’
God kan inderdaad zulke periodes toelaten.
Veel mannen en vrouwen in de Bijbel moesten
door die moeizame periode heen. Mozes moest
veertig jaar in de woestijn zijn voordat
God hem ging roepen.
Je zou bijna zeggen dat lijden een voorrecht
is...
Het is gevaarlijk om zoiets te zeggen, ik
denk ook dat dit niet helemaal correct is.
Maar er zit wel een kern van waarheid in:
God laat degenen van wie Hij veel houdt,
vaak een moeilijke weg gaan. God zegt bijvoorbeeld
over een man als Job schitterende dingen.
Hij zegt: ‘Niemand op aarde is als hij, zo
vroom en oprecht, godvrezend en wijkende
van het kwaad’ (#Job 1:8). En juist met die
man gaat God die moeizame weg.
Er zijn genoeg mensen die zeggen: ‘Zo’n God
hoef ik niet’, maar wie God een beetje kent
zegt: ‘Dit is de kracht van God waarin Hij
doet alsof Hij er niet is.’ En waarin Hij
toch onzichtbaar iets uitwerkt, waar we Hem
straks voor zullen danken. Maar wij kunnen
dikwijls niet begrijpen waarom God dingen
toelaat.
Dat is een kwestie van vertrouwen. Vertrouwen
dat Hij een goede God is en een krachtige
God die veel met ons aandurft.
Hij durfde met ons veel aan toen hij in Schelle
een evangelische gemeente begong. Nu hebben
wij misschien de indruk dat Hij stil is.
Maar we mogen weten dat Hij iets onzichtbaar
uitwerkt waar we Hem straks voor mogen danken.
De vraag die ik mij stel is;
Neem ik, of nemen wij de tijd om gehoor te
geven aan zijn uitnodiging.
Ben ik of zijn wij bereid om naar de bruiloft
te gaan en zijn kleed te dragen?
Of, hebben wij het te druk?
Amen. |
