O.V.0
(kolossenzen 2:6)
OVO... U moet niet denken dat ik nu in tongen praat, want dat is niet zo.
OVO... Je moet straks als je thuis komt dat woord ook niet gaan opzoeken in de "Dikke Van Daele", want je zult het er niet vinden.
OVO... Het is gewoon een cryptisch woord. Een woord dat ik heb samengesteld om de boodschap van vandaag te kunnen vasthouden.
Onze broeder Guy Vleugels stelde ons eens ooit de vraag, tijdens een bijbelles: "Hoeveel preken en bijbelstudies heb je totnogtoe nu reeds gehoord ?". Dat kunnen ook de meesten hier, onder ons, waarschijnlijk zelfs bij benadering niet meer zeggen.
Daarom was de tweede vraag in feite veel interessanter: "Hoeveel van die honderde of duizende preken en bijbelstudies heb je ook vastgehouden". Wat hebben we kunnen onthouden van al die boodschappen die we reeds mochten aanhoren? Hoeveel van al dat "geestelijk voedsel" hebben we ook écht verteerd?
Daarom vandaag OVO: een poging om u te helpen om onze overdenking van deze morgen iets langer vast te houden dan gewoonlijk.
* * *
"Nu gij Christus Jezus, de Here, aanvaard hebt, wandelt in Hem".
Dat is ons vers voor deze morgen. Het was dan ook meteen de kortste schriftlezing die ik al ooit gehouden heb. (Maar het zou nog korter kunnen met Johannes 11, vers 35).
Maar hoe kort het vers ook is, er zitten twee levens-belangrijke elementen in: aanvaarden van de Heer Jezus en wandel "in" Hem.
Paulus gaat er van uit dat zijn lezers mensen zijn die de Here Jezus inderdaad aanvaarden. Nogal vanzelfsprekend, kun je denken, want de brief is gericht aan leden van de gemeente van Kolosse.
Door dat éne zinnetje maakt Paulus de broeders en zusters van Kolosse duidelijk dat het aanvaarden van Jezus op zich niet voldoende is. En ik durf deze morgen zelfs nog een stapje verder gaan: het aanvaarden van Jezus heeft op zich helemaal niets te betekenen!
We kunnen in de eerste plaats denken aan het aanvaarden van de "historische Jezus". Als we het op die manier interpreteren, dan zijn er in deze wereld waarschijnlijk maar heel weinig individuen die het bestaan van Jezus niet aanvaarden.
Want haast iedereen is er van overtuigd dat Jezus inderdaad echt geleefd heeft; bijna niemand twijfelt eraan dat die Jezus ook door de Romeinse landvoogd Pilatus ter dood werd veroordeeld en aan een kruis werd omgebracht.
En er zijn op deze aarde zelfs tientallen, ja, honderden miljoenen mensen die zelfs geloven dat hetgeen over die Jezus in de Bijbel staat opgetekend ook inderdaad waar is. Maar dat betekent - helaas - niet dat er dus ook honderden miljoenen "wedergeboren christenen" op deze aarde wonen.
Om te kunnen zeggen dat we een "wedergeboren kind van God" zijn is het niet voldoende dat we Jezus "passief aanvaarden". Neen, zegt Paulus:
"Nu gij Christus Jezus, de Here, aanvaardt hebt, wandelt in Hem...".
Als je Jezus aanvaardt zoals ik het bedoel, zegt Paulus, dan moet daar iets uit voortvloeien. Dan moet dat echt zichtbaar en merkbaar worden in je leven, doordat je in Hem wandelt.
In iemand wandelen. Dat is voor ons vandaag geen gewone omgangstaal meer. Er wordt natuurlijk bedoeld: mèt iemand wandelen, naar iemands richtlijnen leven; iemands voorbeeld volgen.
In de Groot Nieuws Bijbel heeft men het vers wat beter verduidelijkt:
"U hebt Christus Jezus aanvaard als de Heer; leef dan in eenheid met Hem".
En velen onder ons lezen misschien nog liever in "Het Boek", en daar heeft men luidt ons vers:
"Daarom moet u, die Jezus Christus als uw Here hebt ontvangen, in het dagelijks leven een met Hem blijven."
Dat is al een stuk duidelijker. Maar wat betekent het in de praktijk ? Waarop moet nu het leven - van iemand die écht tot wedergeboorte is gekomen en die eerlijk Jezus wil gaan volgen - waarop moet nu zo iemands leven gebaseerd zijn.
Als we zeker willen zijn dat we leven zoals Jezus dat wil, dan moeten we kunnen kontroleren of ons leven op de juiste fundamenten is gegrondvest. Zitten er hechte en stevige peilers onder ons "geestelijk huis".
(Ik heb het altijd geweldig gevonden dat Jezus het geestelijk leven op zeker moment vergeleek met een huis: u weet wel, het éne huis was op zand gebouwd, het andere op een rots, op Jezus Zèlf).
Als we een stevig bouwwerk willen neerzetten, dat moeten we dus een écht stabiele houvast vinden. Ingenieurs zetten vaak heel indrukwekkende constructies neer, en bij nader inzien blijkt dan dat heel dat geweldige, vaak honderde tonnen wegende bouwwerk in feite maar op een klein aantal peilers steunt. Maar dat zijn dan wel heel stevige, heel stabiele peilers.
Die peilers moeten stevig vast zitten en ze moeten ook regelmatig gecontroleerd worden. En wanneer blijkt dat er iets met die cruciale steunpunten mis dreigt te gaan, dan moet er onmiddellijk worden ingegrepen.
Ik zag jaren geleden op televisie eens een documentaire over het herstel van de drie draagpeilers van een enorm boorplatform, ergens midden op de zee. Men was tot de conclusie gekomen dat de drie peilers, die dat enorme gevaarte boven water hielden, langzaam maar zeker begonnen weg te schuiven. En er kwam een echt huzarenstuk aan te pas, een heel ingewikkelde en uiterst precies uit te voeren plan, om de stabiliteit van dat boorplatform opnieuw te verzekeren.
Maar het lukte uiteindelijk...
* * *
Op welke peilers moet het leven van iemand die "in Jezus wandelt", "in het dagelijks leven één met Hem blijft" dan steunen? Ik heb daar een hele tijd ernstig naar gezocht en ik heb er drie belangrijke gevonden. U hebt het al geraden: OVO !
En ik heb ook ontdekt dat die drie peilers op een heel bijzondere manier met elkaar verbonden zijn: O kan niet zonder V en V is op zijn beurt sterk vastgehecht aan de volgende O en die twee O's hebben ook heel veel met mekaar te maken...
En wanneer ik er nog langer over nadacht, dan kwam ik tot de conclusie, dat ook in het leven van de Here Jezus zelf, diezelfde drie peilers ook duidelijk zichtbaar aanwezig waren: OVO !
Laat me u niet langer nieuwsgierig maken; we gaan het letterwoord "onthullen".
O staat voor overgave. Dat is de eerste peiler van een leven "in eenheid met de Here Jezus". Zo'n nieuw leven begint met overgave. Wie tot bekering komt geeft zich over. Geen bekering zonder overgave !
Het woord "overgave" is heel sterk verbonden met het woord "oorlog", met het begrip "vijand". Een oorlog eindigt in de meeste gevallen doordat één van de partijen zich overgeeft; en al wie in een oorlog betrokken is, die hoopt natuurlijk dat "de vijand" zich zal overgeven.
Precies daarom is het voor een mens zo aartsmoeilijk om "tot bekering" te komen, om "zich over te geven".
In de eerste plaats geven we ons niet graag gewonnen; we willen zèlf winnen. (Ik heb daar al eens een overdenking aan gewijd).
In de tweede plaats zijn we ons niet bewust dat we Gods vijanden zijn. En toch leert de Bijbel ons dat dit wel degelijk het geval is: in het boek Genesis lezen we hoe de eerste mens, onder impuls van de Satan, in opstand kwam tegen God.
Hij werd er door die Satan van overtuigd dat zijn leven veel "voller", veel "gelukkiger" zou verlopen wanneer hijzelf het onderscheid zou leren kennen tussen goed en kwaad; wanneer hij niet langer blindelings op Gods kennis en leiding zou vertrouwen maar gewoon zelf zou uitproberen en voor zichzelf zou kunnen uitmaken wat goed en kwaad is. Die "kennis" zou zijn leven een heel stuk plezieriger en aangenamer maken. Dat beweerde Satan althans.
En wanneer we er over doordenken en rondom ons kijken, dan merken we dat de taktiek van Satan ook vandaag nog precies dezelfde is gebleven: "Overtuig de mensen ervan dat ze hun leven zèlf moeten bepalen; doe wat je fijn vindt; zoek zelf uit wat goed is en wat slecht... dàt is pas het volle leven! Leven naar Gods voorschriften is niet meer van deze tijd; was zoveel duizend jaar geleden zelfs al niet relevant!"
Hoe dan ook: ik kan de breuk die toen tussen God en de mens is ontstaan niet meer goed maken. Ik ben geboren als een kind van Adam. En we hebben zojuist, bij de viering van het avondmaal, precies herdacht dat Jezus, door zichzelf en door zijn leven "over te geven" die kloof voor ieder van ons heeft gedicht.
Wanneer ik dus van dat werk van Jezus de vruchten wil plukken, dan zal ik moeten beginnen met mezelf over te geven. Zo simpel is het, en tegelijkertijd ook zo moeilijk. Want ik wil me niet gewonnen geven; ik wil winnen.
Nog een stapje verder: die overgave aan God is geen daad van één enkel ogenblik. Ik zal er heel mijn leven moeten aan werken. Het moet één van die drie peilers worden, waarop mijn leven met Jezus verder zal steunen.
Overgave, dagelijkse overgave. Steeds opnieuw onderzoeken of ik inderdaad alles heb overgegeven. Want diep in mij leeft nog altijd de neiging om zoveel mogelijk voor mezelf achter te houden. Zelfs al ben ik tot bekering gekomen, zelfs dan kom ik tot de vaststelling dat er nog heel wat stukjes "privé-gebied" zijn, die ik stevig zelf in handen tracht te houden...
"Ik heb al heel wat moeten overgeven", denk ik dan... "maar dàt laat ik niet los".
Jezus gaf ons in zijn persoonlijk leven hier op aarde het ultieme voorbeeld van alles overgeven aan de Vader. Jezus hield niets achter. Jezus was zelfs bereid zijn eigen leven over te geven, te offeren... voor U... voor mij !
"Weest dan navolgers Gods, als geliefde kinderen, en wandelt in de liefde, zoals ook Christus u heeft liefgehad en Zich voor ons heeft overgegeven als offergave en slachtoffer, Gode tot een welriekende reuk."
We hebben dat vers uit de brief aan de Efeziërs gelezen in deze samenkomst. Het is een geweldig mooie tekst om te overdenken bij de viering van het Avondmaal.
Overgave: is die pijler aanwezig in uw leven met de Heer? en staat hij nog stevig vast? Vast genoeg om nog een heel leven op verder te bouwen ?
* * *
V staat voor vervulling. Wie wandelt met de Here, moet een leven leiden dat vervuld is door de Heilige Geest. Die Geest is heel belangrijk is ons leven, want Zijn aanwezigheid is dè vervulling van Jezus belofte aan ons. Jezus beloofde toch aan zijn dicipelen dat Hij ze niet als wezen zou achterlaten, maar dat hij Zijn Geest zou zenden.
Een leven van vervulling met de Heilige Geest, een leven van heiliging, dat moeten we blijven nastreven om dicht bij de Here te wandelen in ons leven van elke dag. Dat is de tweede belangrijke peiler.
Maar ik heb ook al opgemerkt dat die peilers erg stevig met mekaar verbonden moeten zijn: en deze tweede peiler kan helemaal niet bestaan zonder de vorige.
We kunnen niet vervuld worden wanneer we ons niet eerst hebben overgegeven. Vergelijk het gewoon met een kruik: je kunt een kruik niet vullen met lekkere wijn of met een andere heerlijke drank wanneer ze nog vol afwaswater zit of nog gevuld is met een andere vloeistof. Wil je de wijn, dan zal je eerst het water moeten weggieten; wil je echt volle wijn, dan zal je al het water er eerst moeten uitkieperen.
Bent u echt een "leeg vat" dat ernaar verlangt om volledig vervuld te worden met Gods Geest ?
Jezus is ook hierin ons unieke voorbeeld: Hij was uiteraard vervuld met Gods Geest; Hij was Gods Geest. Hij "groeide op en werd gesterkt door de Geest", schrijft Lucas aan het einde van het eerste hoofdstuk in zijn evangelie.
En Jezus wil ons ook "vervuld" zien met Zijn Geest. Tegen Nicodemus vertelt Hij heel wat over het werk van die Geest in het leven van een wedergeboren mens. Hij maakt duidelijk dat het zonder de vervulling met die Geest niet gaat. En wanneer we die vervulling niet ervaren in ons leven, dan moeten we dringend aan een ernstig zelf-onderzoek beginnen.
Want Jezus vertelt ook aan Nicodemus dat God die Geest niet met mate geeft; Hij wil ons geen "klein beetje" vervullen, maar overvloedig.
Hoe zit het in mijn leven met deze tweede peiler ? Leef ik een leven van zèlf-vervulling of heb ik de moed mij telkens opnieuw - elke dag opnieuw - te "ont-ledigen", zodat de Geest van Jezus volledig van mij bezit kan nemen ?
Staat onze tweede peiler stevig ? Of vindt hij geen houvast, omdat de eerste peiler nog ontbreekt ?
* * *
OVO: de laatste O is de O van overwinning.
Wie dicht bij Jezus leeft, moet overwinning ervaren in zijn leven. Jezus heeft niet beloofd dat we niet zullen worden aangevallen; Jezus heeft ons verzekert dat we een zware strijd zullen moeten voeren. Maar we zullen niet boven onze mogelijkheden beproefd worden; Hij heeft ons de overwinning beloofd.
Het komt er in ons leven "dicht bij de Here" dus op aan om vol te houden. En we kunnen in een wedstrijd alleen maar volhouden, wanneer we ervan overtuigd zijn dat de overwinning inderdaad binnen ons bereik ligt. Wie niet in overwinning gelooft, die geeft vroeg of laat op.
En daarin ligt nu de enorme steun van deze derde peiler in ons leven van elke dag: Jezus zegt ons niet dat we een kans maken om te overwinnen, Jezus zegt dat we die overwinning in feite al hebben.
Die overwinning is zelfs een kenmerk van een kind van God, schreef Johannes in zijn eerste brief. In vers 4 van het vijfde hoofdstuk bevestigt hij:
"...al wat uit God geboren is, overwint de wereld".
En ook hier is Jezus zelf voor ons het volmaakte voorbeeld van overwinning. Jezus overwon alles; Hij overwon zelfs de dood. En er was iets heel merkwaardigs, iets heel onbegrijpelijk voor ons mensen in Zijn leven: Hij overwon precies op het moment dat Hij zichzelf volledig overgaf.
Op het moment dat Jezus zich overgaf, exact op het moment dat Hij zijn leven echt volledig uit handen gaf, toen waren zijn vijanden er van overtuigd dat Hij de strijd had opgegeven en dat zij de overwinning behaald hadden. De derde dag bewees Hij het tegendeel: Hij had de laatste en meest gevreesde vijand, de dood, aan Zijn voeten gelegd!
Een leven dicht bij Jezus is een leven van overwinning. Het is een verzekerde overwinning, die we nu reeds mogen ervaren... Een overwinning die ons elke dag de kracht geeft om verder te gaan.
* * *
"Nu gij Christus Jezus, de Here, aanvaard hebt, wandelt in Hem".
Staat uw leven met de Heer vast op drie stevige fundamenten ? Het begin van weer een nieuw werkjaar in de Gemeente is misschien een geknipt moment om de stevigheid van die pijlers eens extra te onderzoeken. En als we dat gedaan hebben, dan zijn we weer klaar om een heel jaar verder te gaan, met mekaar, en met Jezus die ons wil bemoedigen met Zijn Woord:
"Houdt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen!"
Amen |
