Zeven zegeningen van Heilige passie
1 Johannes 4:8-10, 3:1, 1:7
Op een dag werden ze door God verrast. Er was een jonge vrouw die besloot om de abortus die de volgende dag zou plaats vinden, af te zeggen. Ze gaf haar kind vrij voor adoptie, onder voorwaarde dat het geplaatst zou worden in een christelijk gezin waar het kind tot eer van God zou groot gebracht worden.
U raad het al.
Het koppel dat ik zojuist vernoemd heb, die niet eens op de lijst van adoptie-ouders voorkwamen, omdat ze de leeftijdsgrens overschreden hadden, werden gezegend met een prachtige jongen van een paar dagen oud.
Het administratie werk kon beginnen om alle papieren in orde te maken zodat het kind officieel als gezinslid kon worden opgenomen. Maar dit was slechts een zeer kleine taak in vergelijking met wat voor hen lag. De grootste taak die voor hen lag was het bouwen aan een diepe en veilige liefdesrelatie met de baby.
Maanden gingen voorbij en op een middag, toen ze de oprijlaan van hun huis op reden, riep de kleine jongen : "mijn huis". Al het hunne werd het zijne.
Toen kwam de dag dat de jonge de liefde van dit echtpaar begon te beantwoorden. De vader kuste hem op de wangen en fluisterde : " ik hou van jou ", dat had hij trouwens al duizend keer gedaan. De jongen keek op, glimlachte en zei : " ik jou ".
Terwijl de " ik jou " veranderde in " ik hou van jou ", voelde de vader iets van wat God moet voelen, wanneer zijn kinderen het ik-gerichte stadium ontgroeid zijn en zijn liefde beginnen te beantwoorden.
Zijn wij ooit in staat om de liefde te doorgronden, die God gedemonstreerd heeft door ons aan te nemen als zijn eigen zonen en dochters ?
Het nieuwe testament noemt twee maatstaven waarmee we Gods liefde kunnen meten.
De eerste maatstaf is het kruis. "Wie niet liefheeft, kent God niet, want God is liefde. Hierin is de liefde Gods jegens ons geopenbaard, dat God zijn eniggeboren Zoon gezonden heeft in de wereld, opdat wij zouden leven door Hem. Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons heeft liefgehad en zijn Zoon gezonden heeft als een verzoening voor onze zonden." (1 Johannes 4:8-10)
De tweede is het zoonschap. "Ziet, welk een liefde ons de Vader heeft gegeven, dat wij kinderen Gods genoemd worden, en wij zijn het ook. Daarom kent de wereld ons niet, omdat zij Hem niet kent." (1 Johannes 3:1)
God de Vader nam u en mij als zijn kinderen aan. Hij gaf zichzelf aan ons als een liefdevolle Vader en maakte ons mede-erfgenamen met Jezus - niet omdat Hij dat aan ons verplicht was, maar omdat Hij dat wilde.
Het motief voor geestelijke groei
Wat motiveert een kind om te worden als zijn ouders?
Is het intimiteit, liefde en respect? Of is het angst en schuldgevoel?
Dezelfde vraag kunnen we ons stellen in onze geestelijke wereld. Wat motiveert een mens of een gelovige om te worden als zijn God?
Bij deze vraag moet ik onmiddelijk denken aan Hernado De Cortez die Amerika binnen viel en de Inka's, de plaatselijke bevolking wil bekeren. Of de kruistochten waar men het zwaard als instrument van de liefde gebruikt.
Wat een contradictie. Angst, geweld, schuld en manipulatie lijken misschien tot snelle resultaten te leiden, maar het zijn resultaten die niet blijvend zijn. Trouwens ik hoef helemaal niet zo ver in de geschiedenis terug te gaan. In de film 'Daems, is het ook heel duidelijk hoe het in het begin van de 20 ste eeuw er aan toe ging. De manipulatie van de katholieke kerk. Mensen angst inboezemen opdat zij hun bijdrage zouden leveren. Men kan hier totaal niet spreken over liefde, zeker niet over intimiteit.
Zelfs geestelijke diciplines zoals gebed, vasten, bijbelstudie en getuigen kan men doen enkel om jezelf goed te voelen dus zonder dat de liefde van God hier aanwezig is. Ik denk dan bevoorbeeld aan kloosters of misschien zelfs aan de getuigen van Jehova.
Het is eigen aan de mens, dat we sneller geneigd zijn iets te doen omdat we moeten, omdat we anders misschien gestraft worden, angst dat God geen interesse meer zou hebben, dat we alles gaan verliezen.
Het is ook eigen aan de mens wanneer we vrijheid hebben en niet moeten maar mogen, dat we veel zaken uitstellen. Het is goed nu, ik heb nog tijd.
Zelfs oprechte gelovigen kunnen zich bevinden in één van deze twee eigenschappen, maar op den duur zullen zij beschadigd raken, ontmoedigd en uitgeput. Omdat zij hun geestelijk huis op het verkeerde fundament hebben gebouwd.
De enigste oprechte motivatie is Gods onvoorwaarlijke liefde, waarmee Hij ons heeft aangenomen als zijn kinderen. Paulus schrijft aan de Romeinen (Rom. 8 :15) : "Want gij hebt niet ontvangen een geest van slavernij om opnieuw te vrezen, maar gij hebt ontvangen de Geest van het zoonschap, door welke wij roepen: Abba, Vader."
Wanneer we de liefde gaan begrijpen, waarmee God ons als zijn kinderen heeft aangenomen dan kunnen we niet anders dan naar Hem te verlangen. We zullen trachten om Hem te behagen zo veel en met wat we maar kunnen. Het zal dan zijn dat zijn liefde beantwoord wordt met liefde - en niet met angst.
Indien dit ons fundament is zal dit ons aanzetten naar een grotere stabiliteit, naar volwassenheid. Als we de liefde begrijpen van de Vader en de prijs die Jezus betaalde om ons vrij te kopen zal ons hart vol worden van toewijding en dankbaarheid.
Het zal zo zijn als een verliefd koppeltje hier op aarde, die ook steeds dat verlangen hebben om bij elkaar te zijn, elkaar te zien of elkaar te aanschouwen.
Wij zullen ook meer en meer een verlangen hebben naar een diepere, meer persoonlijke kennis van God en naar een vriendschap met Hem van hart tot hart. Het is ons verlangen om een kind te zijn van Hem in plaats van onze eigen weg te zoeken. Het zal ons verlangen zijn om de nabijheid van Jezus te zoeken, omdat we willen worden als Hij.
Als we met deze ingesteldheid naar de gemeente komen, dan zullen we geduldig zijn en met een open hart luisteren en begrijpen wat de Heer tot ons te zeggen heeft.
De eerste stap naar een innige relatie met Jezus is de beslissing om Hem te zoeken boven al het andere.
1. Een persoonlijke relatie met Jezus reinigt de geest.
Net zoals wij dagelijks ons lichaam wassen, zo moeten we ook dagelijks een geestelijk bad nemen om het vuil te verwijderen. Of gaan we zeggen dat wij geen vuil hebben ?
We mogen niet toelaten dat het vuil zich ophoopt zodat het een muur wordt in ons geestelijk leven waar we niet meer overkunnen, zodat we koud en ongevoelig worden voor Gods Woord. Wanneer die muur er komt zal die ook een belemmering zijn om God te horen spreken. We zitten dan vast in ons eigen vuil.
Als we ons hart richten op Jezus en we spreken met Hem, dan zullen we gereinigd worden. We hoeven geen angst te hebben of verlegen te zijn. In 1 Johannes 1:7 "maar indien wij in het licht wandelen, gelijk Hij in het licht is, hebben wij gemeenschap met elkander; en het bloed van Jezus, zijn Zoon, reinigt ons van alle zonde."
Zelfs indien wij de bijbel bestuderen en ons hart gesloten is voor de Heer, dan zal dit niet meewerken te goede maar zullen we tekort schieten. Het zal ons niet opbouwen. Maar met een persoonlijke relatie met Jezus, zullen we groeien in een geestelijk verlangen, om Hem nog beter te leren kennen.
2. Een persoonlijke relatie met Jezus beschermt de ziel
Zonder innerlijke liefde voor Jezus is ware reinheid onhaalbaar voor ons. Wetten of regels kunnen ons hierbij niet helpen, dat zijn allemaal uiterlijke tekenen, het moet van binnen komen.
Je liefde voor Jezus moet uit je binnenste stromen, recht uit je hart. Wanneer deze liefde daar heerst dan zullen de aanvallen van buiten geen vat op je hebben ze ketsten als het ware af op het schild van de liefde. De liefde die je hebt voor Jezus zal je behoeden om in te gaan op de verleidingen van deze wereld. Deze liefde is ons motief om te weerstaan.
Men zou het kunnen vergelijken met een pas getrouwd koppeltje, zij zien elkaar zooo graag. Er zullen maar weinigen zijn die elkaar bedriegen in deze eerste periode. Wanneer ze elkaar zooo graag zien, denken ze niet aan iemand anders, ook al zo er een verleiding komen, de liefde voor elkaar zal overwinnen. Het zou hen absurd in de horen klinken het idee van elkaar ontrouw te zijn.
De gelovige die Jezus zo liefheeft zou men de actieve gelovige kunnen noemen. De pasieve echter, hij die met zijn gedachten geregeld in andere domeinen zit en die niet streeft naar een relatie met God. Staat open voor elke verleiding dat op zijn pad komt.
Liefde voor Jezus, is onze voornaamste bron van kracht, blijdschap, bescherming en volharding.
3. Een persoonlijke relatie met Jezus maakt het hart vurig
Het vurige hart van Christus doet ons hart ontvlammen. Vuur brengt vuur voort.
"Leg mij als een zegel aan uw hart
als een zegel aan uw arm.
Want sterk als de dood is de liefde
Onverbiddelijk als het dodenrijk de jaloezie,
Haar vlammen zijn vuurvlammen,
Een vuurgloed des Heren". (Hooglied 8:6)
Wanneer we ons op Jezus richten, ons leggen aan zijn borst ons concentreren op Hem, dan zet dit onze ziel in vuur en vlam. Maar als we het te druk hebben, lichtgeraakt zijn, verbitterd of met onszelf ingenomen, dan doven wij dit vuur. Het vuur dat in ons is.
Wanneer wij een nonchalante levenstijl er op nahouden, dan doven wij dit vuur. Nonchalant kan men dan invullen met, zaken zo te gaan relativeren dat deze niet meer passen in wat de bijbel ons leert. Het missen van de gemeenschap met andere broers en zusters. Nonchalant bezien ik meer als het geloof op de tweede plaats nemen. Dan doof dit ons vuur dat in ons is.
Maar dit betekent niet dat God's liefde voor zo'n gelovige afneemt. We mogen niet naar onze gevoelens luisteren die zeggen dat we de liefde van God kunnen meten met wat we voelen en doen voor Hem.
Het vuur waar we hier over spreken is niet de liefde van God, maar onze passie voor Hem. Wij kunnen wel onze passie voor Jezus kwijtraken, maar de liefde die God voor ons heeft, kunnen we nooit verliezen.
4. Een persoonlijke relatie met Jezus bevredigt onze menselijke Geest.
Als we werken voor God, dan geeft dit ons voldoening. Doch het gevaar schuilt er in dat we dit snel gaan doen uit automatisme, als een taak die je moet doen.
De Heilige Geest kan ons geestelijke gaven geven en ons verheugen. Maar geen enkele gave of zege kan het sterke diepe verlangen naar Jezus invullen.
Intimiteit bevredigt het diepe verlangen in onze geest. Het zoeken naar Jezus, te kunnen vertoeven in zijn nabijheid (denk maar aan onze stille plek, boven op de berg of in de woestijn). Zolang wij deze relatie niet hebben blijft er frustratie dan voelen wij ons niet goed in ons vel.
De Geest van God spoort onze geest voortdurend aan om meer van God te zoeken.
5. Een persoonlijke relatie met Jezus bevrijdt ons van onzekerheid en mensenvrees.
Die dichte relatie met Jezus geeft ons een diep gevoel van veiligheid en rust. Als we persoonlijk met Hem omgaan dan beseffen we dat Hij ons liefheeft en dat Hij ons heeft aangenomen als Zijn kinderen. Dan ervaren we meer en meer Zijn kracht en hoeven we niet onzeker of angstig te zijn voor de mening van anderen.
Mensen mogen je nog zo proberen om je gerust te stellen. Daar bestaan zelfs organisaties voor die proberen je eigenwaarde terug te vinden.
Indien God je niet bevestigd, je laat voelen, jij bent mijn kind, dan schiet dit alles hopeloos te kort. Alleen het besef dat God ons liefheeft, accepteert en waardeert zoals wij zijn, kan ons gevoel van eigenwaarde tevreden stellen. Als we zo dicht bij Hem leven, dan verdwijnen onze angsten. Als wij weten dat Hij blij met ons is, kan de kritiek van anderen ons niet meer zo gemakkelijk raken. De drang om onszelf te 'bewijzen' neemt af. Het enige waar we nog behoefte aan hebben, is de goedkeurende glimlach van God.
6. Een persoonlijke relatie met Jezus geneest de innerlijke wonden van het hart
Ik ben er van overtuigd dat ook in deze gemeente er innerlijke wonden zijn. Wonden waarvan we misschien zouden zeggen dat zij niet te genezen zijn.
Het menselijk hart kan op verschillende manieren verwond geraken. Ziektes die we moeten erkennen, sterftes van dierbaren Maar ook dagelijks worden we geconfronteerd met tragische berichten, over seksueel, lichamelijk, verbaal of emotioneel misbruik. Slachtoffers vind je in alle leeftijd categorieën.
Het onmenselijke van de mens schijnt alle grenzen te overschrijden. Ten tijde van Dutroux, hoorde ik dat er minstens 1 à 2 kinderen sexueel misbruik zijn in een doorsnee school klasje. Het zijn allemaal wonden die wij als mensen zouden zeggen niet meer te genezen zijn.
Wil zo een persoon met zo'n verwond hart - en eigenlijk zijn we dat allemaal een beetje - ware en blijvende genezing ervaren, dan moet deze persoon voorgesteld worden aan de Heelmeester en aangemoedigt worden om een persoonlijke relatie met Hem op te bouwen.
Als voorbeelden wil ik hier graag Corrie Ten Boom en Jonie aanhalen. Wij kennen ze alle twee wel. Corrie die door Duitsers mee gevoerd werdt in de oorlog naar een concentratie kamp, omdat ze Joden verstopten. Daar haar vader en zuster zag vermoorden en Jonie iets heel anders die haar leven zag voorbij gaan wanneer zij haar nek brak en levenslang verlamd zou blijven.
Als we de levensverhalen van deze mensen lezen dan hebben zij duidelijk iets gemeen. Wij kunnen zien dat ze dezelfde weg namen om genezen te worden van hun innerlijke wonden.
Zij gaven alles over aan God, bitterheid, zelfmedelijden, zelfs wraakgevoelens. Verdriet, boosheid, schaamte en trots - zelfs hoop, dromen en ambities - moeten samen met onze verlangens aan de voeten van God gelegd worden.
Jezus Christus en niet onze misserie en ons verleden, moet het middelpunt van ons hart zijn. Een persoonlijke relatie met Jezus geneest de innerlijke wonden van het hart.
7. Een persoonlijke relatie met Jezus is een doeltreffend middel in geestelijke oorlogvoering.
Van de week toen ik koffie ging halen op het werk, lag de krant naast de koffie machine zoals altijd. Deze keer lag het verslag van Frank Verstraeten, de uitbater van de Zilion, naar omhoog en ik was toch nieuwsgierig en begong te lezen.
Een beetje daarna komt een collega bij mij staan ; "en maat wat zijt ge aan 't lezen?" Ik vertel hem het verhaal, maar ik zag duidelijk het intereseerde hem niet. En hij antwoorde dan ook, spijtig maar eigenlijk intereseerd mij dat allemaal niet, ik wil mijn hersenen niet vullen met zo'n materiaal er zijn heel andere zaken die veel belangrijker zijn.
Mijn collega sloeg den nagel op de kop. Ik ken hem vrij goed en weet dat hij met het spirituele bezig is, waar ik mij zeker niet achter schaar.
Maar toch had hij de nagel op de kop geslagen. Wanneer wij willen toenemen in de kennis van God dan moeten wij plaats maken om Zijn woord te herbergen. Zijn reaktie klinkt misschien iets te overdreven, maar we kunnen ons de vraag stellen, met wat vullen wij onze geest, laten we plaats open voor God, hebben wij dezelfde honger naar het nieuws van God?
Ik heb ooit al eens verteld dat er maar één mogelijkheid is om de duisternis in je kamer te verdrijven. Uit eigen kracht zal je enkel gefrustreerd raken. In zakjes doen, roepen, duwen, het zal allemaal niet helpen. Er is slechts één manier. Dat is licht in de kamer brengen. Want licht en duisternis gaan niet tesamen.
Jezus is dat licht. Het is Jezus waar de duivel bang voor is.
Satan is niet onder de indruk van luidschreeuwende gebedsstrijders die geen persoonlijke relatie hebben met Jezus. Zolang Jezus hun hart niet verlicht hoeft hij daar geen angst voor te hebben.
Een persoonlijke relatie met Jezus is een doeltreffend middel in geestelijke oorlogvoering.
Satan wordt gehinderd door passie voor Jezus.
De keuze is duidelijk : passie of passiviteit?
U en ik worden aangespoord om actief te zoeken naar een persoonlijke relatie met Jezus, want intimiteit komt niet vanzelf. Intimiteit is het resultaat van een hart dat hongert en dorst naar Jezus!
Hongert en dorst ons hart ook naar deze Jezus.
Amen.
Terug naar ONTMOETING inhoud
10/2001