Eeuwig Leven

p de bodem van een oude vijver
leefden larven die niet konden begrijpen
waarom niemand uit hun groep ooit terug kwam
nadat ze waren opgekropen tegen de stengels
van de lelies die op het water dreven.

Zij beloofden elkaar dat de volgende
die werd geroepen om de klim naar boven te maken,
terug zou komen om te vertellen
wat er met hem was gebeurd.

Al gauw voelde één van hen de innerlijke drang
om het oppervlak op te zoeken;
hij rustte boven op een lelieblad uit
en onderging een glorieuze verandering
die van hem een libel met prachtige vleugels maakte.

Tevergeefs probeerde hij zijn belofte te houden.
Terwijl hij heen en weer vloog over de vijver,
gluurde hij naar zijn vrienden daar beneden.
Toen begreep hij
dat zelfs als zij hem konden zien
zij zo'n prachtig schepsel nooit zouden herkennen
als een van de hunnen.

Het feit dat wij onze vrienden niet kunnen zien
of contact met hen kunnen hebben
na de verandering die wij de dood noemen,
is geen bewijs dat zij niet langer bestaan.


Walter Dudley Cavert

Ik heb de tekst ook geciteerd in een preek n.a.v. Hebreeën 11:13-16, die ook op deze site werd opgenomen.

 Inhoud doordenkertjes

 5/1999